Κατηγορίες
Πολιτική Οικονομία

Όχι πια γκλίτσα, μόνο βέργα

Άμα κάποια μέρα ενδιαφερθείς να καταλάβεις τί παίζει με την πολιτική στην Ελλάδα, καλόν είναι να ξεκινήσεις από τα απλά και τα προφανή, όχι από τα σύνθετα κι απόκρυφα όπως κάνει ο πολύς ο κόσμος. Αν ήμουν, μάλιστα, στη θέση σου θα άφηνα πίσω μου τις αμαρτίες της μεγάλης πόλης και θα έφευγα όσα περισσότερα χιλιόμετρα μακριά γίνεται για να φτάσω στο μεγάλο έξω, στα φρεσκοβροχισμένα εκτάρια της ελληνικής υπαίθρου.

Εν τοιαύτη περιπτώσει, και τώρα που στρογγυλοκάθισες, περί Δεξιάς ο λόγος (όχι που θα καθόμασταν Χριστουγεννιάτικα).

Ποιμενική συμφωνία

Σκέφτομαι εδώ και λίγες καραντίνες ότι, όπως και να ‘χει το ζητούμενο, εγώ θυμάμαι ότι η Δεξιά σε ολόκληρο τον Δυτικό κόσμο ακολουθούσε ένα κοινώς γνωστό και κατανοητό mantra: εμείς θα κάνουμε τον τσοπάνη και εσείς θα κάνετε τα πρόβατα. Εμείς θα είμαστε μονίμως η κυβέρνηση κι εσείς μονίμως η αντιπολίτευση. Εσείς θα τα λέτε, θα φωνάζετε, θα ζητάτε, εμείς θα ακούμε τα μισά, θα κάνουμε μόνο αυτά που θέλουμε και εν τέλει θα σας δέρνουμε κι από πάνω γιατί πέρασε η ώρα και αύριο έχετε δύο πρώτες ώρες άρμεγμα από τις οκτώ.

Ωστόσο, μέσα από αυτό το ιδιότυπο γιν-γιανγκ και τις συγκρούσεις μέσα από τα κενά του φράχτη που μας χωρίζει, αυτό που θα κάνουμε είναι -όλοι μαζί- να διαιωνίζουμε μια κατάσταση που θα μας πηγαίνει μπροστά σαν χώρα, γιατί -όλοι μαζί- θα μασουλάμε μέχρι τελικής αποψίλωσης το χορτάρι του τόπου όπου γεννηθήκαμε, θα σερβίρει ο ένας την κοπριά του πάνω στον άλλον και -όλοι μαζί- θα καταπατούμε τα δικαιώματα άλλων κοπαδιών, ακόμη πιο έγκλειστων και αρμεγμένων από εμάς. Το κυριότερο κομμάτι του σχεδίου; Δεν θα πεθαίνουν εκατό άνθρωποι κάθε μέρα. Κι αυτό είναι ένα πλάνο που εν τέλει το πίστεψαν ακόμη και τα ζώα και ούτω πως πορευτήκαμε μέχρις εδώ.

Εννοείται πως όλα τα παραπάνω αναιρούνται στην περίπτωση που τα πρόβατα ακούσουν τα βελάσματα των μακρυμάλληδων, δώσουν μια και βρεθούν από την άλλη μεριά του φράχτη και κρεμάσουν τη συκωταριά του τζομπάνη από τον κοτσαδόρο του Navara – αλλά αυτό είναι μια ιστορία για άλλη φορά.

Όποιος πειράξει τη Μαρία θα ‘χει να κάνει μαζί μου

Και μετά, και μετά;

Και ύστερα κάποιος φταρνίστηκε. Και μετά και ο διπλανός του και μετά όλοι οι διπλανοί και ο μισός πλανήτης. Και όλοι μαζί, τσοπάνης και πρόβατα, είδαμε να ‘ρχεται κακοκαιρία και είχαμε δίκιο. Σε μια σπάνια στιγμή ορθολογισμού ο τσοπάνης μάντρωσε γρήγορα το κοπάδι, και πολύ καλά έκανε και μπράβο, και θα του λέγαμε κι εμείς μπράβο αν δεν έπιανε ξανά την επόμενη μέρα να μας θυμίσει ότι κατά βάθος αυτός δεν ήθελε ποτέ να κάνει αυτή τη δουλειά αλλά έτυχε και του έγραψαν τη χώρα στο Ε9 τη μέρα που γεννήθηκε.

Έτσι ο τσοπάνης, που από την πρώτη μέρα της εμφάνισής του στο χωριό μας είχε πάρει τα αυτιά με το επιτελικό κράτος και άλλα τέτοια μαντζούνια:

  • έπιασε κολλητό ένα καλό παιδί για ξεκάρφωμα – λίγο γιατρός αλλά προπάντων καλός ψάλτης μωρέ
  • μοίρασε 22 εκατομμύρια γιαούρτια με πέτσα στους ντόπιους τελάληδες και σύντομα άλλα 18,5 εκατομμύρια από δαύτα, λες κι ήτανε δικά του κι όχι δικά μας
  • πέρασε στο Viber όλο το παπαδαριό μη τυχόν και τον ψάχνουν και δεν τον βρίσκουν
  • και μοίρασε αλεξπίπτωτα σε όλα τα παιδιά του χωριού

Τώρα που το καλοσκέφτομαι, οι “σοβαροί” Δεξιοί θα έπρεπε να έχουν ήδη ξεσκίσει τον Κυριάκο, τον Κικίλια, τον Άδωνι, κλπ. Γιατί μπορεί με το ένα χέρι να κάνουν όλες τις δουλειές τους αλλά με το άλλο χέρι ροκανίζουν την καρέκλα τους. Καμία κυβερνησιμότητα, κανένα επιτελικό κράτος, μόνο ξετσίπωτος, ατελείωτος νεοφιλελευθερισμός και ο Χαριστέας Αντιπεριφερειάρχης.

Επιμύθιο

Γενικώς τον τελευταίο καιρό η άποψη μου συνοψίζεται στο ότι είμαστε απροστάτευτοι, αβοήθητοι και εξαρτημένοι αποκλειστικά από την κοινωνική συνείδηση και τον επαγγελματισμό λίγων δεκαδων χιλιάδων ανθρώπων στην Υγεία και τις βασικές υπηρεσίες όπως είναι οι τροφοδοσίες.

Αν με το καλό αρχίσει η κατάσταση να καλυτερεύει, είναι σημαντικό να θυμόμαστε αυτή την περίοδο, όχι ως μια τυχαία φυσική καταστροφή, αλλά ως πόλεμο απέναντι σε έναν μεγάλο εχθρό. Γιατί ακόμη και στη χειρότερη κατάσταση εξαίρεσης υπάρχουν ευθύνες, ηγεσία, καλοί και κακοί άνθρωποι, σωστή και λάθος διαχείριση. Οι νεκροί είναι της COVID-19 αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η κυβέρνηση δεν έχει αίμα στα χέρια της, κάθε άλλο.

Αυτό που έχουμε εμείς στα χέρια μας δεν είναι άλλο από τη γκλίτσα του τσοπάνη, η οποία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πέφτει κάθε μέρα στη δικιά μας την πλάτη και μόνο. Ένα Μάτι νεκροί κάθε μέρα, πρόστιμα σε εργαζόμενους επειδή παρανόμησε ο εργοδότης, πρόστιμα σε εθελοντή αιμοδότη, έναν λυτό Χρήστο Παππά (θα έγραφα και ένα “άντε γαμήσου, Μπογδάνε” αλλά με διαβάζει η μάνα μου), ξεδιάντροπες απαγορεύσεις για το Πολυτεχνείο, χούντα που κόβει εκπομπές σε δημοτικά ραδιόφωνα επειδή ακούστηκε κριτική στη μπατσοκρατία, 31 μύρια πολεμοφόδια για τα σκυλιά των αφεντικών, ομοφοβικές επιθέσεις, ξυλοδαρμός άστεγου επειδή δεν έμεινε σπίτι (!) του, μια οικογένεια σκορπισμένη σε νοσοκομεία και τμήματα γιατί έτσι, και αυτό:

“Ένα 17χρονο κορίτσι που ξεκίνησε για να πάει μία βόλτα κατέληξε να κρατείται επί ώρες χωρίς λόγο στην αστυνομία, της αρνήθηκαν την επικοινωνία με δικηγόρο και τη μητέρα της, ενώ προχώρησαν σε σωματικό έλεγχο αφήνοντας την για ώρα με το σουτιέν.”

Τα σκυλιά των αφεντικών. Μας.

Αυτά. Χρόνια Πολλά και να είστε καλά με τους ανθρώπους που αγαπάτε.


Ψαχτείτε με Μπεεετόβεν, τα λέει και το INFO-WAR

Photo by Yasin Guçluturk on Unsplash

2 απαντησεις στο “Όχι πια γκλίτσα, μόνο βέργα”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *