Οι δικές μας συνήθειες

Υπάρχουν εμπειρίες που σε σχηματίζουν ως άνθρωπο πιο βίαια και πιο δυνατά από ό,τι η συνήθη καθημερινότητά σου.  Μία από αυτές τις εμπειρίες είναι το δρομολόγιο των 23.59 του ΚΤΕΛ Κατερίνης (στάση Κέντρο Υγείας) για Αθήνα (στάση Λιοσίων). Είναι εμπειρία γιατί για τις πρώτες τέσσερις ώρες προσπαθείς να κοιμηθείς αλλά έχει τόση αφόρητη ζέστη από τον κλιματισμό και η Σοφιάννα έριξε την ιδέα να φτιάξει σε όλους από έναν καφέ στις εφτά το απόγευμα. Βέβαια, δεν φταίει η Σ., εσύ φταις που ξέρεις ότι σε πιάνει αλλά λες πάμε. Είναι, ακόμη, εμπειρία γιατί εκεί βαθιά μέσα στη νύχτα, στην βιομηχανικά κατασκευασμένη ερημιά με τους τεράστιους δρόμους, τα διόδια, τις μονάδες παραγωγής κεραμικών και τα logistics, εσύ προσέχεις ότι ο ρυθμός του Yr Love των Holy Other ταιριάζει με την εναλλαγή της διακεκομμένης γραμμής στο οδόστρωμα. Καμμένος, τελείως.

Υπάρχουν καθημερινότητες που σε σχηματίζουν ως άνθρωπο πιο βαθιά και πιο ομοιόμορφα από ό,τι οι ακραίες στιγμές στη ζωή σου. Αυτό είναι ένα βασικό επιχείρημα που έχω χρησιμοποιήσει ξανά στο παρελθόν – το πάντα πρόσφατο παρελθόν. Ότι, δηλαδή, αυτό που μας κάνει να ερωτευόμαστε τη ζωή είναι οι καθημερινότητες που έχουμε ενσωματώσει μέσα σε αυτή. Αυτό που μας κάνει να αγαπάμε τους δικούς μας ανθρώπους είναι οι σταθερές που σημαίνουν για εμάς. Αυτές οι μικρές κατακτήσεις χτίζουν χαρακτήρα, όπως λέμε. Μας κάνουν αυτό που είμαστε και νιώθουμε την ιερή θέληση να τις τιμήσουμε και να τις διατηρήσουμε ακόμα και στην ακραία στιγμή που κάποια από αυτές τις σταθερές σταματά να είναι καθημερινότητα.

Υ.Γ.: Σήμερα παρατήρησα ότι στο μπροστινό κάθισμα του βαν που είχε αναλάβει τα διαδικαστικά της ημέρας υπήρχε ένα κουτί με χαρτομάντηλα. Φαίνεται ότι ούτε οι νεκροθάφτες δεν μπορούν να συνηθίσουν τον θάνατο, δεν χρειάζεται να το κάνουμε εμείς.