Κατηγορίες
Αχαρτογράφητα

Burn the bridges

Γέφυρα Ludendorff, 17 Μαρτίου 1945

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τις δυνατότητες της Ελλάδας να διαπραγματευτεί με αξιώσεις την πολιτική και οικονομική της επιβίωση, διαδικασία που έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως ένα παίγνιο. Ένα από τα πιο χρήσιμα κεφάλαια που μπορεί να αντλήσει κανείς από την θεωρία παιγνίων είναι αυτό των credible ή non-credible threats, δηλαδή το ερώτημα αν η απειλή της απέναντι πλευράς είναι αληθινή ή πρόκειται περί μπλόφας.

Για παράδειγμα, έστω ότι επιδιώκω να πάρω μία αύξηση στον μισθό μου. Προφασίζομαι, λοιπόν, ότι έχω λάβει μία δελεαστική προσφορά από μία ανταγωνιστική εταιρία και ταυτόχρονα δηλώνω στο αφεντικό μου ότι είμαι διατεθειμένος να αγνοήσω αυτή την προσφορά αν πάρω την πολυπόθητη αύξηση. Αν η μπλόφα δουλέψει, συγχαρητήρια, κερνάω φαγητό. Αν, όμως, η απαίτησή μου πέσει στο κενό, έχω βρεθεί αυτομάτως εκτός δουλειάς, μιας και μια εταιρία που βρίσκεται στο κεφάλι μου και μόνο, θα δυσκολευτεί να μου κόψει μισθό, ειδικά τέτοιες εποχές.

Asaf Avidan – Different Pulses

Μία από τις αγαπημένες μου ιστορίες στη θεωρία παιγνίων έχει να κάνει με την πολιορκία ενός νησιού από έναν εχθρικό στρατό. Ανάμεσα στο νησί και τον στρατό μεσολαβεί μία παλιά ξύλινη γέφυρα, η οποία ταυτόχρονα αποτελεί και τη μόνη έξοδο διαφυγής των πολιορκημένων προς την ενδοχώρα.

Όσο διάστημα διαρκεί η επίθεση, οι αμυνόμενοι ελπίζουν ότι ο στρατός θα υποχωρήσει και για αυτό το λόγο αρνούνται να συνθηκολογήσουν. Έτσι, σε μία κίνηση υψηλής στρατηγικής, ο εχθρικός στρατός διασχίζει για τελευταία φορά τη γέφυρα και στη συνέχεια της βάζει φωτιά. Ως αποτέλεσμα, το τοπίο ξεκαθαρίζει βίαια και η πρωτοβουλία ανήκει πλέον στην μεριά των αμυνόμενων.