Ανοιχτή Ακρόαση #4 – Στέιλμεϊτ

Όπου σήμερα συζητάμε με αφορμή το σκάκι και τις χαμένες παρτίδες.

Ανοιχτή Ακρόαση #4 – Στέιλμεϊτ by Spyros Tzortzis on Mixcloud

Γεια σας 🙂

Η εκπομπή αυτή είναι, καλώς εχόντων, η τέταρτη κατά σειρά ηχογραφημένη Ανοιχτή Ακρόαση που ανεβαίνει εδώ, στην πάντα φιλόξενη συχνότητα του Mixcloud. Είμαι ο Σπύρος και σήμερα τα λέμε για μια παλιά μου συνήθεια που ανακάλυψα -ξανά- πριν μερικές εβδομάδες. Σαν κλασικός εξυπνάκιας πέρασα μια ωραία περίοδο δύο-τριών ετών να παίζω σκάκι, αλλά… πολύ, δηλαδή παιχνίδια στον υπολογιστή, βιβλία, περιοδικά, σκακιστική λογοτεχνία, οτιδήποτε. Ήταν τέλεια, βασικά, και μπορεί να το ξαναπιάσω στα σοβαρά κάποια στιγμή. Περισσότερα για αυτό και για όλα τα άλλα που θέλω να σας πω, σε λίγο.

[The Red – Lapels – It ain’t easy]

Λοιπόν, οπότε, υπάρχει αυτό το πράγμα στο σκάκι, όταν ο περήφανος βασιλιάς σου βρίσκεται παγιδευμένος σε μια γωνιά, με όλο τον επιτιθέμενο στρατό να τον στοχεύει από κάθε πλευρά της σκακιέρας, κι όμως την ίδια στιμή, να μην υπάρχει κανένας τρόπος να γίνει ματ από τον αντίπαλο, να χάσει. Το πατ, όπως είναι η επίσημη ονομασία του, είναι ένα τα… μαθήματα ζωής που απέκτησα στην εφηβεία, όταν δηλαδή είχα ακόμη το μυαλό και την αυτο-πειθαρχεία να παίζω και να διαβάζω σκάκι.

Σε μία παρτίδα, όταν διαγνωσθή μία κατάσταση πατ, το παχινίδι σταματάει. Σε μια παρόμοια περίπτωση, εάν βρεθούμε σε μία κατάσταση όπου οι αντίπαλοι επαναλάβουν τις τρεις τελευταίες κινήσεις τους, αυτό είναι μία ξεκάθαρη ένδειξη ότι δεν έχει να προστεθεί τίποτα καινούργιο στην παρτίδα, και ξανά το παιχνίδι τερματίζεται ως ισοπαλία.

[Karuan – Reflections of a poem]

Στην περίπτωση της διαπραγμάτευσης της Ελλάδας, θα είχαμε κάτι ανίτστοιχο αν μία από τις αντιμαχόμενες πλευρές ανήγγειλε την ισοπαλία στην πρώτη ένδειξη ότι η απέναντι πλευρά δεν πρόκειται να υποχωρήσει. Επιπλέον, η επανάληψη των ίδιων και των ίδιων κινήσεων, δηλαδή Eurogroup, Δηλώσεις, Brussels Group, Συνάντηση Αρχηγών κρατών, Euro-working group ξανά και ξανά, και πάλι δεν μεταφράζεται σε καμία των περιπτώσεων σε συμφωνία.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων αντιμετωπίσαμε στο γραφείο μια-δυο υποθέσεις όπου το project πάνω στο οποίο δουλεύαμε χρειάστηκε να σταματήσει, μπαίνοντας και τις δύο φορές σε μία κατάσταση όπως αυτή που περιγράψαμε, χωρίς να μπορεί ο οποιοσδήποτε να προσφέρει κάτι στην απέναντι μεριά. Στο τέλος, το ένα από τα project ολοκληρώθηκε, λίγο βιαστικά αλλά ολοκληρώθηκε, ενώ για το άλλο στήθηκε ένας μαρμάρινος αδριάντας έξω από την Πανεπιστημίου, εις μνήμην των αδικοχαμένων ωρών δουλειάς, θύματα της διαφοράς συμφερόντων και προθέσεων ανάμεσα σε εμάς και τον πελάτη.

[The Black Keys – Ten Cent Pistol]

Έχοντας κατά νου ό,τι έχουμε πει μέχρι τώρα, έχω να προσθέσω και κάτι ακόμη. Πρόσφατα έγινα μάρτυρας μίας ακόμα παρτίδας, σε συναισθηματικό επίπεδο, που πήγαινε με μαθηματική βεβαιότητα στην ισοπαλία. Καμία από τις δύο πλευρές δεν είχε δυνάμεις για κάτι περισσότερο και αυτό φάνηκε από τον τρόπο που έφυγαν από το τραπέζι. Εκεί, όμως, κρύβεται και η διαφωνία μου με το σκάκι, και τώρα θυμάμαι για ποιο λόγο το είχα παρατήσει εξαρχής: στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν ισοπαλίες, η δικαιοσύνη του σκακιού είναι ντεμοντέ. Πάντοτε η μία από τις δύο πλευρές έχει περισσότερα να χάσει, πάντοτε ένας από τους δύο θα τελειώσει την παρτίδα από καλύτερη θέση ή με περισσότερα κομμάτια πάνω στη σκακιέρα.

Ως επίλογο, νομίζω πως είναι κάπως ειρωνικό που γράφω αυτή την εκπομπή καθισμένος στο Θησείο σε ένα παγκάκι, ένα σημείο δηλαδή όπου οι άνθρωποι κάθονται δίπλα δίπλα και… μοιράζονται, μπροστά από έναν μεγάλο πεζόδρομο, όπου οι άνθρωποι περπατούν δίπλα δίπλα ο ένας στον άλλον, και απέναντι ακριβώς από ένα αρχαίο νεκροταφείο, όπου οι άνθρωποι έρχονται για να αποτίσουν φόρο τιμής στις μεγαλύτερες ιδέες τους, τα υψηλότερα επιτεύγματά τους, τα ομορφότερα όνειρά τους.

[Steve Smyth – Shake It]

Η εκπομπή αυτή είναι αφιερωμένη στην αδερφή μου που σήμερα Δευτέρα ώρα 14.02 μού έστειλε το τελευταίο τραγούδι για σήμερα. Miss you too.

Από τα στούντιο της Οδού 25-27,
καληνύχτα και καλή καρδιά