Κατηγορίες
Αχαρτογράφητα Μη κατηγοριοποιημένο

Σημείο φυγής

Neues Schloss Herrenchiemsee, Herreninsel, Chiemsee, Bavaria

Στις εικαστικές τέχνες υπάρχει ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον concept, αυτό του σημείου φυγής. Είναι κάτι που οι ζωγράφοι και οι αρχιτέκτονες μαθαίνουν όπως το “βου και α, βα”, εμείς, όμως, οι οικονομικάριοι χρειάζεται να ψάξουμε λίγο περισσότερο που την πάει ο μάγκας τη δουλειά.

Κατηγορίες
Αχαρτογράφητα

Θάρρος και Αλήθεια

Η αφορμή για αυτό το κείμενο δόθηκε μέσα από το Birdman, με τον Baster Keaton. Η ταινία από μόνη της είναι μία από τις ωραιότερες θεατρικές παραστάσεις που μπορείτε να παρακολουθήσετε σε έναν κινηματογράφο. Υπάρχει, λοιπόν, αυτή η σκηνή που δύο από τους ήρωες προσπαθούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους παίζοντας Θάρρος ή Αλήθεια, ανταλλάσσοντας ο ένας με τον άλλον τη μοναξιά τους και ενσωματώνοντάς την, είτε σε αυθόρμητες πράξεις αυθάδειας σε περαστικούς, είτε σε στιγμιαίες αποκαλύψεις των χαρακτήρων τους. Δε λέω περισσότερα, να πάτε να τη δείτε.

Θα είχε πλάκα να δούμε πόσο οι άνθρωποι παίζουν ακόμα αυτό το παιχνίδι, έστω και μόνο ως… παιχνίδι. Με ένα γρήγορο search θα βρείτε το αντίστοιχο app σε iOS, Android, Windows Phone (?) και φυσικά σε επιτραπέζιο για όλη την οικογένεια. Βγήκε και σε τραγούδι του Χατζηγιάννη, αλλά link για αυτό δεν θα βρείτε εδώ.

Οι Λατίνοι πρόγονοι αναφέρονται, επίσης, στη φράση “Audentes Fortuna Iuvat”, δηλαδή “Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς”. Εκτός του ότι δεν συνάντησα καμία τύχη στους πιο καλούς και δυνατούς ανθρώπους αυτού του κόσμου, νομίζω ότι η φράση είναι αρκετά προσβλητική και για την ίδια την Αλήθεια.

Πολλές φορές μία αλήθεια μπορεί να είναι από μόνη της αρκετά τρομακτική και να χρειάζεται αρκετό θάρρος για να την σηκώσεις. Αυτό αυτομάτως σημαίνει ότι υπάρχει μία ενοχλητική προκατάληψη υπέρ του θάρρους, λες και οι φοβιτσιάρηδες κατουρήσαμε στο πηγάδι.

Κάθε πρόκληση θάρρους κρύβει μέσα της μια μικρή αλήθεια. Για παράδειγμα, σε έναν σεμνότυφο θα του ζητούσαμε να κάνει τον νταή, από έναν ντροπαλό να φιλήσει έναν άγνωστο στο δρόμο. Από την άλλη, αν δεν έχεις το θάρρος να υπερασπιστείς την αλήθεια σου, δεν μπορείς να την πας και πολύ μακριά.

Κάποιες φορές εύχομαι να μπορούσα να οδηγήσω.
Μπορεί να κάνω και λάθος.

Κατηγορίες
Αχαρτογράφητα Τέχνη

Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία

Σε κάποιον σαν κι εμένα, με φριχτή μνήμη για ονόματα ανθρώπων που συνάντησα έως και λίγα λεπτά νωρίτερα (= name-blindness), φαίνεται αρκετά οξύμωρο να μπορώ να επιχειρηματολογήσω με βεβαιότητα για το πού βρισκόμουν ακριβώς ένα χρόνο από σήμερα, ποιους ανθρώπους είδα, τι παραγγείλαμε για φαγητό, ποια ταινία βάλαμε να δούμε. Εν προκειμένω, ήταν το About Time, μία ιστορία βασισμένη σε ένα από τα αγαπημένα μου μοτίβα στο storytelling: Τι θα γινόταν αν…; Αν ανακάλυπτες μια μέρα ότι έχεις υπερφυσικές ικανότητες; Οι οποίες σου επιτρέπουν να μετακινείσαι στο χρόνο απεριόριστα και να αλλάζεις τα γεγονότα; [Spoiler alert, δεν συνεχίζω παρακάτω, να πάτε να την δείτε.]

Δεκάδες Παρασκευοσάββατα αργότερα, καταλήγω να βλέπω το Source Code, μία από εκείνες τις ταινίες που βάζεις στη λίστα σου γιατί το trailer ήταν μία τεράστια υπόσχεση ότι θα δεις ένα sci-fi action movie και καταλήγεις να χαίρεσαι επειδή δεν ήταν μόνο αυτό.

Ίσως υπερβάλλω, αλλά θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αυτές οι δύο ταινίες, τυχαία βαλμένες με έναν χρόνο διαφορά η μία από την άλλη, μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό: την ικανότητα των ηρώων τους να επιστρέφουν στην αρχή των γεγονότων, να επηρεάζουν την κατάληξή τους και να κερδίζουν τη μάχη με το χρόνο, ξανά και ξανά, για χάρη ενός μεγαλύτερου καλού.

Κατηγορίες
Αχαρτογράφητα

Η καύτρα που παγώνει

Ένας γνωστός μου το ‘χε και το ‘λεγε, πως τον παππού του τον σκότωσε το τσιγάρο. Μέσα στον εμφύλιο, ένας αντάρτης τυφεκιοφόρος τον εντόπισε στο απέναντι βουνό από την καύτρα του τσιγάρου, αυτό που θα λέγαμε η τελευταία του πνοή.

Περιμένω τους φίλους μου. Μια καύτρα κάτω από τα δέντρα της Κλαυθμώνος, ανάβει και σβήνει, ανάβει και σβήνει, φάρος, ανάβει και σβήνει, ικανός να σκοτώσει, να σου κόψει την ανάσα. 70 λεπτά ενίοτε δεν είναι αρκετά, απόψε μού εξαγόρασαν ένα ευχαριστώ και μια καληνύχτα.

Μόλις επέστρεψα από το σινεμά, μόλις επέστρεψε το κρύο στην Αθήνα. Είναι ξανά η στιγμή -νιώθω- να βγάλω το μπλε μου παλτουδάκι, αυτό που πήραμε μαζί. Γυρίζω τούμπα τη χιονόμπαλα και το χιόνι αρνείται να πέσει, όπως στις ταινίες που ο χρόνος σταματά, όπως το ποτάμι δεν κυλάει όταν δεν έχει πού να πάει.

“So what am I, a human or a machine?”. Το περίφημο Τεστ του Alan Turing προϋποθέτει την παρουσία ενός ανθρώπου, ενός υπολογιστή και ενός αντικειμενικού εξωτερικού παρατηρητή, με τον τελευταίο να πρέπει να ξεχωρίσει πότε μιλάει με τον έναν και πότε με τον άλλον. Έτσι, το ίδιο το τεστ δεν αφορά τη δυνατότητα ενός υπολογιστή να δώσει τις σωστές απαντήσεις, αλλά τις ίδιες με αυτές που θα έδινε ένας άνθρωπος.

Η ερώτηση, λοιπόν, αλλάζει. Έχουν οι μηχανές μυστικά; Μπορούν να αποφύγουν να δώσουν μία απάντηση ώστε να προστατεύσουν μία πληροφορία;