Κατηγορίες
Ανοιχτή Ακρόαση

Ανοιχτή Ακρόαση #3 – Talking about you

Ανοιχτή Ακρόαση #3 – Talking about you by Spyros Tzortzis on Mixcloud

 Ο πατέρας μου έλεγε συχνά, όταν πήγαινε να με εξετάσει στα μαθηματικά, ότι αν δεν μπορείς να εξηγήσεις ένα πρόβλημα ή τη λύση, σημαίνει ότι ούτε κι εσύ ο ίδιος την έχεις καταλάβει. Αρκετά χρόνια μακριά από εκείνη την εποχή, χαίρομαι πάρα πολύ κάθε φορά που μου δίνεται η ευκαιρία να δείξω κάτι σε κάποιον καινούργιο συνάδελφο γιατί έτσι α) βοηθάω κάποιον που από μόνο του είναι τέλειο, και β) επιβεβαιώνω και την δική μου γνώση.

Κατηγορίες
Ανοιχτή Ακρόαση

Ανοιχτή Ακρόαση #2 – Είδωλα

Ανοιχτή Ακρόαση #2 – Είδωλα by Spyros Tzortzis on Mixcloud

 
Συνήθως μου αρέσει να λέω ιστορίες. Ένας από τους λόγους που μου αρέσουν οι ιστορίες είναι γιατί πιστεύω πως με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, για τα περισσότερα που μπορεί να συναντήσει κανείς στη ζωή του, υπάρχει μία προηγούμενη εμπειρία κάπου αλλού – ένα βιβλίο μπορεί να έχει να σου πει αυτά που εσύ δεν μπορείς, ένα τραγούδι μπορεί να κάνει την καθημερινότητά σου πολύ πιο εύκολη, ακόμα ακόμα και μία επιστημονική ανακάλυψη μπορεί να είναι ικανή να εξηγήσει εξαιρετικά ένα βίωμά μας. Για τη σημερινή ηχογράφηση, νομίζω πως έχω ανάγκη να σας πω τουλάχιστον τέσσερις ή πέντε από αυτές, αλλά ας μην σας κάψω άλλο για την ώρα, θα προσπαθήσω να αποδείξω τα λεγόμενά μου λίγο παρακάτω. Μέχρι τότε, στη διάθεσή σας, όπως πάντα.

[Nneka – Mind Vs. Heart]

Ξεκινάμε με την εξής βασική υπόθεση. Οι άνθρωποι είμαστε προγραμματισμένοι να αναζητούμε διαρκώς μια βελτιωμένη έκδοση του εαυτού μας. Η ίδια η λέξη άνθρωπος σημαίνει “αυτός που κοιτάζει ψηλά”. Έτσι κι εμείς, προγραμματίζουμε τα επόμενα βήματα με βάση τι θα θέλαμε να δούμε να γίνεται, με το τι είναι καλύτερο για το μέλλον, για εμάς, για την οικογένειά μας, για τους ανθρώπους γύρω μας. Είναι, μάλιστα, τόσο ισχυρό αυτό το ένστικτο που ευθύνεται για μεγάλο μέρος των αποφάσεων που παίρνουμε, είτε συλλογικά, είτε ο καθένας από μας ατομικά.
Αλλά, γιατί πάντα υπάρχει ένα αλλά, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό που θέλουμε είναι πάντα αυτό που χρειαζόμαστε.

[The Cranberries – Hollywood]

Επειδή είναι πάντα πιο ωραίο να συζητάς με φίλους, θα μου επιτρέψετε να φέρω στο τραπέζι έναν παλιό μου φίλο. τον επονομαζόμενο ως Φερνάντο Πεσσόα. Ο Πεσσόα μας εξηγεί πως “στην πραγματικότα, ποτέ δεν αγαπάμε στα αλήθεια τον άλλον. Αγαπάμε το ένδυμα που φοράμε στον άλλον. Μόλις χαλάσει αυτή η εικόνα, σταματάμε κι εμείς.”. Σκληρό. Να το συζητήσουμε όμως: ισχύει πραγματικά αυτό; Άποψή μου; Πολύ πολύ λίγο.

[Αφροδίτη Μάνου – Το μήλο]

Οι άνθρωποι ξοδεύουμε όλοι μας την ζωή για να πείσουμε τον εαυτό μας ότι είμαστε ανεξάρτητες και αυτοτελείς προσωπικότητες, ενώ στην πραγματικότητα εναλλάσσουμε διαρκώς τα ναρκωτικά που συντηρούν την πλάνη μας. Τι είναι, ίσως, πιο σημαντικό; Να καταλάβουμε όσο το δυνατόν νωρίτερα ότι είναι ΟΚ να έχουμε εξαρτήσεις, να μάθουμε να τις καλλιεργούμε και να τις χρησιμοποιούμε προς όφελός μας.

[Razorlight – Wire to Wire]

Σκεφτόμουν, ακόμη, ότι το “Σε χρειάζομαι” είναι ένας λαθεμένος υποτιτλισμός του “I need you” που λέει η πρωταγωνίστρια στο “κακό παιδί” της ταινίας λίγο πριν το φινάλε. Και είναι λάθος γιατί αυτή η φράση κρύβει μέσα της τη λέξη “χρήση”, είναι πολύ κακό να χρειάζεσαι κάποιον μόνο και μόνο σου επειδή σου είναι χρήσιμος.

Βρίσκω πολύ πιο σωστό το πρωτότυπο, το “σε έχω ανάγκη”. Σε έχω ανάγκη όπως οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να ταξιδεύουν ή να ακούνε μουσική. Ότι είσαι ικανή και αναγκαία συνθήκη για να είμαι πλήρης. Αυτή είναι μια εξάρτηση που είμαι απόλυτα διατεθειμένος να δεχτώ και να υπερασπιστώ.
Περισσότερα, όμως για αυτό, σε λίγο.

[Anathema – Forgotten Hopes]
[Anathema – Destiny is Dead]

Λέγαμε νωρίτερα ότι υπάρχουν όνειρα που αξίζει κανείς να τα ζήσει και να τα υπηρετήσει. Το πιστεύω πολύ αυτό. Αν το καθήκον της εφηβείας είναι η επανάσταση, τότε η υποχρέωση της παιδικής ηλικίας είναι η μυθοπλασία. Έχουμε απόλυτη ανάγκη να χτίσουμε ένα τεράστιο κάστρο γύρω μας, αν αυτό είναι απαραίτητο για να προστατεύσουμε την ψυχή μας από την ίδια τη ζωή, όπως ακριβώς κάνει η κάμπια με το κουκούλι της.

Μετά, όταν τελειώσει όλο αυτό, ακόμα κι αν το κουκούλι είναι από μετάξι, το έντομο σκίζει και αφήνει το πολύτιμο κουκούλι πίσω του. Καμιά φορά, πρέπει να γκρεμίζουμε το κάστρο μας ακόμα κι όταν δεν είμαστε έτοιμοι για το απέξω.

[Πυξ Λαξ – Στίλβη]

Η τελευταία ιστορία που θα ήθελα να σας πω έχει να κάνει με τους ανάπηρους πολέμου, κυρίως εκείνων των πολέμων που γίνονται για την ειρήνη και την ελευθερία, όχι για όλους τους άλλους που απλώς δημιουργούν θύματα. Συμβαίνει συχνά αυτοί οι στρατιώτες να χάνουν ένα από τα άνω άκρα τους. Και δεν είναι μόνο το σοκ του τραυματισμού τους που τους κρατάει πίσω, αλλά και η αδυναμία του σώματός τους να αναγνωρίσουν την απώλειά τους. Έτσι αυτοί οι ασθενείς ταλαιπωρούνται από πολύ έντονες ημικρανίες και πόνους στα χέρια, εκεί που το σώμα τους “περιμένει” να βρει τη συνέχειά του.

Οι ασθενείς αυτοί βρίσκουν συχνά ανακούφιση ως εξής: τοποθετούν έναν μεγάλο καθρέπτη απέναντι από το “καλό” τους χέρι, και αφήνουν το μυαλό τους να δει την εικόνα γεμάτη, πιο γεμάτη από την πραγματικότητα. Το αποτέλεσμα από αυτή την απάτη είναι ότι το σώμα τους ηρεμεί, συναινεί στην απώλεια προσπαθεί ξανά. Κι αυτό από μόνο του είναι ένα πολύ μεγάλο βήμα.

[Jessie Ware – Taking in water]

Κλείνω, λοιπόν, με το εξής. Πρέπει να δουλεύεις για τα όνειρά σου, για αυτά που είναι σημαντικά. Είναι καλό να χτίζεις μόνος σου τα είδωλά σου και τις εξαρτήσεις σου. Αν κάτι καταλαβαίνω τόσα χρόνια μετά τον Μικρό Πρίγκηπα, είναι ότι ακόμα κι αν όλα τα λουλούδια μοιάζουν ίδια, είναι το δικό σου τριαντάφυλλο που σε έχει εξημερώσει. Γιατί έχεις ξοδέψει χρόνο μαζί του, το έχεις φτιάξει το τριανταφυλλάκι σου. Και οτιδήποτε άλλο γύρω από αυτό, δεν έχει σημασία.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ και πάλι για την παρέα. Από τα στούντιο της οδού 25 – 27, καληνύχτα, και καλή καρδιά.

[Άλκηστις Πρωτοψάλτη – Post Love]

Κατηγορίες
Ανοιχτή Ακρόαση

From Gagarin's point of view (απουσιάζει προσωρινά)

From Gagarin’s point of view by Spyros Tzortzis on Mixcloud

 
06.45, βάρδια απογευματινή. Βέβαια, το βράδυ και το πρωί δεν έχουν καμία σημασία, μόνο οι ώρες που περνά κανείς εκεί έξω και οι ημέρες στο calendar που αλλάζουν.
Ο Φερ αδειάζει την κούπα τον καφέ και ξεκινά για την πιο ενδιαφέρουσα δουλειά του κόσμου, μια βάρδια που θα ζήλευαν όλα τα παιδιά της γης που έζησαν, άκουσαν ή ονειρεύτηκαν το μεγάλο άλμα της ανθρωπότητας.

Κατηγορίες
Ανοιχτή Ακρόαση

Ανοιχτή Ακρόαση #1 – Lego

Ανοιχτή Ακρόαση #1 – Lego by Spyros Tzortzis on Mixcloud
Κατηγορίες
Digital

Γιατί αποφάσισα να διαγράψω skills και endorsements στο LinkedIn

Το σωστό στήσιμο ενός προφίλ στο LinkedIn είναι αρκετά σκοτεινή υπόθεση. Ειδικά σε αγορές όπως η Ελληνική, όπου η διείσδυση του μέσου είναι ακόμα σε χαμηλό επίπεδο, υπάρχουν ασάφειες και τυφλά σημεία που δεν είμαι σίγουρος αν μπορούν να καλυφθούν από τα διάφορα best practices guides που κυκλοφορούν κατά καιρούς (ακόμα και από αυτό που διαβάζετε τώρα!).
Μία από τις πονεμένες ιστορίες της πονεμένης ιστορίας που ονομάζεται LinkedIn είναι και η διαχείριση των endorsements, δηλαδή των δεξιοτήτων και των γνώσεων που άλλοι χρήστες του δικτύου έχουν αναγνωρίσει στο πρόσωπό μας. Τα παράπονά μας μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:

Κατηγορίες
Πολιτική Οικονομία

Από το νέο Λύκειο στο νέο Πανεπιστήμιο: ο χαμένος δημοκρατικός ιδεαλισμός

Τι θα μπορούσε να είναι αυτό το αίσθημα του κοινού που λείπει σήμερα από τα Πανεπιστήμια; Ίσως ο νεανικός δημοκρατικός ιδεαλισμός, που σε άλλες εποχές υπήρξε η βάση για τα γεγονότα της Νομικής και του Πολυτεχνείου, το κίνημα ενάντια στον (ψηφισμένο) νόμο 815 και τις πολύτιμες “αναλαμπές” της δεκαετίας του ΄90, που κράτησαν ένα κρίσιμο τμήμα της ελληνικής νεολαίας μακριά από το νεοσυντηρητισμό.

Των Σπύρου Τζώρτζη και Κρινιώς Παππά

Οι πρώτες μέρες της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς πιθανώς να μας παρέχουν μία γρήγορη δημοσιογραφική προσέγγιση όσων συμβαίνουν στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Eλάχιστα μπορούν να μας πουν, όμως, από μόνες τους για τις σημερινές συνθήκες στην εκπαίδευση και την (μη) παραγωγή πολιτικής. Για να μιλήσουμε λοιπόν σήμερα σοβαρά για το δημόσιο πανεπιστήμιο, θα χρειαστεί να πιάσουμε το νήμα από νωρίτερα, από την την πορεία ενός (νέου) παιδιού από το (νέο) λύκειο στο (νέο) πανεπιστήμιο.

Η κατάσταση στα σχολεία είναι από μόνη της δύσκολη. Η καθημερινότητα των μαθητών καθρίζεται από την ανάγκη της οικονομικής επιβίωσης, κι αυτή η τελευταία αποτελεί τι κύριο κριτήριο λήψης των αποφάσεων. Οι ίδιες οι σχολικές μονάδες ζορίζονται ακόμα και να λειτουργήσουν, τα πράγματα στο σπίτι είναι πιο δύσκολα από ποτέ, ενώ η αναζήτηση επαγγελματικής προοπτικής φαντάζει με κυνήγι μαύρης γάτας σε σκοτεινό δωμάτιο, ακόμα κι αν δεν συμπεριλάβουμε στην εξίσωση διάφορα νεοφιλελεύθερα προτάγματα όπως η ταξική (και βλακώδης) βάση του 10. Η δε μετάβαση από το Λύκειο στο Πανεπιστήμιο γίνεται συνήθως χωρίς έμπνευση ή ενθουσιασμό, παρά μόνο ως άλλο ένα ενδιάμεσο στάδιο στην πορεία προς το αδιευκρίνιστο μετά. Ακόμα και αν η σχολή εισαγωγής ήταν η πρώτη επιλογή του επιτυχόντα, η χαρά του έχει κάθε λόγο να είναι περιοσμένη: κομμένα μαθήματα και εργαστήρια, άδειες γραμματείες, προβληματικές βιβλιοθήκες. Και διάχυτη, παντού, η αντίληψη που θέλει το Πανεπιστήμιο χώρο απόκτησης γνώσης προς κατανάλωση: μια πολύ ακριβή υπηρεσία, ειδικά για τα παιδιά της επαρχίας, ένα επαγγελματικό σεμινάριο διαρκείας στην καλύτερη, και στη χειρότερη, μια κυνοδρομία. Rat race, για τους αγγλόφωνους.

Το σημείο στο οποίο αξίζει να εστιάσουμε περισσότερο, όμως, είναι η απουσία της έννοιας της κοινότητας. Το «κοινό» της επικοινωνίας και της δικτύωσης των φοιτητών μάλλον δεν είναι οι διαθέσεις και οι επιλογές τους για τον κοινωνικό τους χώρο, και μάλλον ούτε καν οι ανάγκες τους και οι σκέψεις τους για το επιστημονικό τους αντικείμενο. Συνήθως είναι το job description των ημι-επαγγελματιών συμφοιτητών της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ σε όλη την Ελλάδα. Η ανησυχία για το τι παίζει με τη σχολή, ή τέλος πάντων για το τι στον άνεμο διδασκόμαστε σε αυτές τις αίθουσες, έχει αναβληθεί για όταν τα πράγματα θα είναι κάπως πιο ήρεμα, ή για όταν τέλος πάντων θα έχουμε ξεμπερδέψει με όλα τα ακρωνυμικά διαβατήρια που χρειαζόμαστε για να βρούμε δουλειά στο εξωτερικό: GMAT, GRE, TOIFEL κ.ο.κ.

Ενώ, λοιπόν, υπάρχει ακόμα (;) η εντύπωση ότι τα Πανεπιστήμια είναι το λίκνο των κοινωνικών αγώνων, η υπόθεση αυτή δεν επαληθεύεται από πουθενά. Μπορεί η δεκαετία του ΄90 να έχει να μας επιδείξει σημαντικές μαζικές φοιτητικές, αλλά κυρίως μαθητικές κινητοποιήσεις (το αιματοβαμμένο ’91, το κίνημα ενάντια στη μεταρρύθμιση Αρσένη του ’98-’99), όμως η ίδια περίοδος σηματοδοτεί και το τέλος της ανατρεπτικής διάθεσης στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια, με λαμπρές εξαιρέσεις το κίνημα ενάντια στο Άρθρο 16 και την εξέγερη του Δεκέμβρη του 2008. Ό,τι άλλο συμβαίνει, συμβαίνει εκτός.

Σήμερα, τα δύο μεγαλύτερα ακαδημαϊκά εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας έχουν πρακτικά αναστείλει τη λειτουργία τους, και το φοιτητικό κίνημα είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο. Καθώς δε, όπως προείπαμε, αίσθημα της κοινότητας μεταξύ των φοιτητών κάθε άλλο παρά υπάρχει και δρα, όλος ο συντονισμός των δράσεων με τους δοκιμαζόμενους διοικητικούς επιχειρήθηκε αναγκαστικά να γίνει από το μηδέν.

Τι θα μπορούσε όμως να ήταν αυτό το αίσθημα του κοινού; Ίσως ο νεανικός δημοκρατικός ιδεαλισμός, που σε άλλες εποχές υπήρξε η βάση για τα γεγονότα της Νομικής και του Πολυτεχνείου, το κίνημα ενάντια στον (ψηφισμένο) νόμο 815 και τις πολύτιμες “αναλαμπές” της δεκαετίας του ΄90 που προαναφέραμε.

Οι αγώνες για το μερικό και το ειδικό, ακόμα κι όταν αυτό δεν είναι τίποτα λιγότερο από το δικαίωμα στη μόρφωση, έχουν σήμερα περιορισμένες δυνατότητες νίκης, όταν κάθε κίνηση της κυβέρνησης είναι μέρος ενός ολόκληρου σχεδίου για την κοινωνία και τη δημοκρατία όπως το Μνημόνιο. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, είναι και απολύτως απαραίτητοι απέναντι σε αυτό το σχέδιο. Όχι για “συμβολικούς” λόγους. Αλλά ως αφορμές, ως αφετηρίες, ως πηγές έμπνευσης, και ως βάση για την υπεράσπιση της δημοκρατίας, σήμερα που, καταφανώς, δεν στέκεται και πολύ καλά στα πόδια της.

Δημοσιεύθηκε αρχικά στο
Κατηγορίες
Πολιτική Οικονομία

Ελπίδα και οργή

Πόση ώρα χρειάζεται το αίμα να κρυώσει, μπορεί να μας πει κάποιος ειδικός; Ας μιλήσουμε, ας μιλήσουν ειδήμονες και συνδαιτυμόνες, επιστάτες της ψυχής και υπάλληλοι υπουργείων άνευ αντικειμένου. Πόση ώρα μετά η οργή κοπάζει, πόσο θέλει το ιστορικό κάθε αδικοχαμένου (λες και υπάρχει δικαιοχαμένος) για να μετεμψυχωθεί σε ρεπορτάζ πρώτης γραμμής;

Κατηγορίες
Τέχνη

Τέχνη, φιλοσοφία και επανάσταση

Λέγεται συχνά πως το ευ ζειν προϋποθέτει την τέχνη της επιβίωσης στην καθημερινότητα. Ως άνθρωπος καλείσαι να παίξεις πολλούς ρόλους για να την βγάλεις καθαρή, φαντάρος και στρατηλάτης, για σένα, για τους άλλους, για να έχεις νόημα στην κοινωνία. Αν σε κόφτει δα και καθόλου.. Κάποια πράγματα είναι πάνω από εμάς, όμως τίποτα δεν μας εμποδίζει να τα φτάσουμε – εξάλλου, μπορεί όλοι να είμαστε στον υπόνομο, όμως κάποιοι στρέφουν το βλέμμα στα αστέρια.