Κατηγορίες
Ανοιχτή Ακρόαση

Ανοιχτή Ακρόαση #5 – Ακαταμάχητος Ιδεαλισμός

Ανοιχτή Ακρόαση #5 – Ακαταμάχητος Ιδεαλισμός by Spyros Tzortzis on Mixcloud

[A Perfect Circle – Imagine (live)]

Γεια σας 🙂 Μερικές εκπομπές πριν, σε ένα concept που επανέρχεται κατά καιρούς, είχαμε πει ότι το να μεγαλώνεις και να ωριμάζεις απαιτεί μία συνεχή διαδικασία απομυθοποίησης. Για την ακρίβεια, η θεωρία ήταν ότι περνάμε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής μας ηλικίας αγκαλιά με μύθους και ιστορίες που κάνουν τον κόσμο μας πιο κατανοητό. Σε εκείνη την εκπομπή, είχαμε καταλήξει ότι είναι όμορφο και ανθρώπινο να χτίζει κανείς τους μύθους του, να επιλέγει τις εξαρτήσεις του και να πορεύεται με βάση αυτές. Στην σημερινή εκπομπή, θα προσπαθήσουμε να πάμε αυτή τη σκέψη ένα βήμα παραπέρα. Η συνέχεια μετά το παρακάτω.

Κατηγορίες
Αχαρτογράφητα

Το πράσινο σπίτι

Πριν λίγες μέρες, ζήτησα από φίλους μου να διαλέξουν ανάμεσα σε δύο φωτογραφίες του Unsplash με την υπόσχεση να γράψω μία ιστορία με βάση την πιο δημοφιλή. Είναι ένα παιχνίδι που λέω να συνεχίσω, οπότε ελπίζω πραγματικά ελπίζω να βγήκε κάτι καλό και να σας αρέσει. Σχόλια, κριτικές, προτάσεις, από κάτω.

Υπάρχει ένα πράγμα που με πιάνει το καλοκαίρι εδώ στην ΑΘήνα, και το παρατηρώ όλο και πιο έντονα όσο μεγαλώνω. Ένα από τα μεγάλα μου παράπονα από τη ζωή στην είναι ότι δεν έχει μυρωδιά. Και δεν εννοώ ότι δεν έχει όμορφα σημεία, ή ότι δεν έχει ωραία μυρωδιά, αλλά ότι πολλές φορές είναι σαν να μην έχει καθόλου! Είναι λες και αυτοί οι δρόμοι δεν έχουν τίποτα να πουν, καμία ανάγκη να ξεχωρίσουν, καμία θέληση να μοιάζουν ανθρώπινοι. Οι μόνες φορές που καταλαβαίνω κάτι διαφορετικό είναι, για παράδειγμα, όταν οι Σομαλοί στο ισόγειο έχουν μαγειρέψει -ποιος ξέρει τι- και βρωμάει τέλεια όλο το ασανσέρ, ή όποτε περνάω έξω από κάτι μπαλκόνια με απλωμένα παπλώματα που στάζουν μαλακτικό.

Στην Αθήνα είμαι τώρα έξι χρόνια, αλλά και πάλι δυσκολεύομαι να πάρω απόφαση πως έγινα Αθηνέζος. Δεν ήταν αυτά τα πλάνα μου, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι όποτε καμιά φορά γυρίζω “στο χωριό μου” και κυκλοφορώ ένα γύρω με το ποδήλατο, είναι λες και μου ξαναβάζει κάποιος τα ρουθούνια στη θέση τους, σαν εκείνες τις κούκλες με τον Κύριο Πατάτα. Ο χάρτης της πόλης που μεγάλωσα είναι φτιαγμένος με δεκάδες σημαδάκια από τα μέρη που σημαίνουν κάτι για μένα, από τις γωνιές που έχουν κάτι να πουν, που ξεχωρίζουν, που μοιάζουν ανθρώπινες. Ένα από αυτά τα σημεία είναι και το πράσινο σπίτι.

Το πράσινο σπίτι είναι χτισμένο λίγα τετράγωνα μακριά από το κέντρο της πόλης, εκεί που κάποτε ήταν οι παραδοσιακές κατοικίες των ψαράδων. Είναι ένα σπίτι που μοιάζει παράταιρο, το καημένο, ανάμεσα στα άλλα τα χαμηλά, τα πετρόκτιστα με τα κεραμίδια. Ετούτο είναι ψηλοτάβανο, καινούργιο, φρεσκοβαμμένο, με ξύλινες διάκοσμους, ξένο κι αυτό σαν τους Σομαλούς μου. Μόνιμοι κάτοικοι της οικίας ήταν ένας κύριος και δύο κυρίες, αδέρφια, μετανάστες από τη Γερμανία και την Αυστραλία στα καλά τα χρόνια που έπαιζαν δουλειές στο εξωτερικό για τους αποφοίτους της έκτης γυμνασίου. Η γιαγιά μου με έστελνε συχνά πυκνά με δέματα για τους παλιούς της γείτονες, συνήθεια που κρατήσαμε σε κάθε περίπτωση για πολλά χρόνια.
Για αυτά τα θελήματα δεν είπα ποτέ όχι. Για κάθε μία διαδρομή από την πόρτα μας στην πόρτα τους, θυμάμαι πάντα μια αίσθηση ευθύνης και μια ανυπομονησία, απότοκο της διακριτικής αρχοντιάς τους σε κάθε τι. Πάντα φιλόξενοι, με μια σοκολάτα για μένα “που την έστελνε ο άλλος αδερφός”, και ποτέ να μη φεύγω με άδεια χέρια για το σπίτι. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που χαιρόταν ο παππούς μου να καθαρογράφει το τηλέφωνό τους στον κατάλογο, κάθε φορά που άλλαζε ατζέντα.

Μέχρι και σήμερα, το πράσινο σπίτι είναι ακόμα στη θέση του, οι πόρτες του είναι ανοιχτές, τα τζάμια του σπασμένα, ανοιχτά κι αυτά, σαν ρουθούνια, στη θέση τους για να χαζεύουν τα λόγια μας, τις πράξεις μας, την ανθρωπιά μας.
 

Link για τη φωτογραφία https://unsplash.com/photos/QSo5qo-fWOQ/. Για την ιστορία (pun), το σκορ ήταν 9-6 και η φωτογραφία που δεν επιλέχθηκε ήταν αυτή εδώ.

Κατηγορίες
Ανοιχτή Ακρόαση

Ανοιχτή Ακρόαση #4 – Στέιλμεϊτ

Όπου σήμερα συζητάμε με αφορμή το σκάκι και τις χαμένες παρτίδες.

Ανοιχτή Ακρόαση #4 – Στέιλμεϊτ by Spyros Tzortzis on Mixcloud

Γεια σας 🙂 Η εκπομπή αυτή είναι, καλώς εχόντων, η τέταρτη κατά σειρά ηχογραφημένη Ανοιχτή Ακρόαση που ανεβαίνει εδώ, στην πάντα φιλόξενη συχνότητα του Mixcloud. Είμαι ο Σπύρος και σήμερα τα λέμε για μια παλιά μου συνήθεια που ανακάλυψα -ξανά- πριν μερικές εβδομάδες. Σαν κλασικός εξυπνάκιας πέρασα μια ωραία περίοδο δύο-τριών ετών να παίζω σκάκι, αλλά… πολύ, δηλαδή παιχνίδια στον υπολογιστή, βιβλία, περιοδικά, σκακιστική λογοτεχνία, οτιδήποτε. Ήταν τέλεια, βασικά, και μπορεί να το ξαναπιάσω στα σοβαρά κάποια στιγμή. Περισσότερα για αυτό και για όλα τα άλλα που θέλω να σας πω, σε λίγο.

Κατηγορίες
Αχαρτογράφητα

Χάθηκε κάπου η μαγεία;

Ken Bushe, Moonlight Oil Sketch 3, 15x20cm, Oil on Canvas

Σαν παιδί κι εγώ, πέρασα αρκετά χρόνια από τη ζωή μου στην πεποίθηση ότι υπάρχουν μάγοι και ξωτικά, υπερφυσικές δυνάμεις και κρυφά μονοπάτια που μας δίνουν τη δυνατότητα να κάνουμε πράγματα ξεχωριστά. Ο κανόνας έλεγε ότι αυτές τις δυνάμεις τις έχουμε όλοι μέσα μας, είναι κατά κάποιο τρόπο έμφυτες και δη κληρονομικές.

Κατηγορίες
Αχαρτογράφητα

Πατινάζ

Maxim Trankov, Tatiana Volosozhar, Figure Skating, Sochi Winter Olympics, - THE CANADIAN PRESS/Paul Chiasson

Το σημερινό κείμενο έχει ως αφετηρία τις αναμετάδοσεις των πρωταθλημάτων καλλιτεχνικού πατινάζ από την δημόσια τηλεόραση, οπότε επιτρέψτε μου να αναφέρω δύο πολύ σημαντικές λέξεις προτού πάμε παρακάτω:
Αλέξης Κωστάλας.
Συνεχίστε.

Κατηγορίες
Αχαρτογράφητα Μη κατηγοριοποιημένο

Πρόβα χορού

Jin G. Kam, Deep Pink

Κάθε φορά που ξεκινάω να σου γράψω είναι σαν να κρατάω στα χέρια μου ένα ποτήρι κρασί, μικρό. Το τέλος του μού είναι εξαρχής γνωστό:

Κατηγορίες
Αχαρτογράφητα Μη κατηγοριοποιημένο

Σημείο φυγής

Neues Schloss Herrenchiemsee, Herreninsel, Chiemsee, Bavaria

Στις εικαστικές τέχνες υπάρχει ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον concept, αυτό του σημείου φυγής. Είναι κάτι που οι ζωγράφοι και οι αρχιτέκτονες μαθαίνουν όπως το “βου και α, βα”, εμείς, όμως, οι οικονομικάριοι χρειάζεται να ψάξουμε λίγο περισσότερο που την πάει ο μάγκας τη δουλειά.

Κατηγορίες
Αχαρτογράφητα

Θάρρος και Αλήθεια

Η αφορμή για αυτό το κείμενο δόθηκε μέσα από το Birdman, με τον Baster Keaton. Η ταινία από μόνη της είναι μία από τις ωραιότερες θεατρικές παραστάσεις που μπορείτε να παρακολουθήσετε σε έναν κινηματογράφο. Υπάρχει, λοιπόν, αυτή η σκηνή που δύο από τους ήρωες προσπαθούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους παίζοντας Θάρρος ή Αλήθεια, ανταλλάσσοντας ο ένας με τον άλλον τη μοναξιά τους και ενσωματώνοντάς την, είτε σε αυθόρμητες πράξεις αυθάδειας σε περαστικούς, είτε σε στιγμιαίες αποκαλύψεις των χαρακτήρων τους. Δε λέω περισσότερα, να πάτε να τη δείτε.

Θα είχε πλάκα να δούμε πόσο οι άνθρωποι παίζουν ακόμα αυτό το παιχνίδι, έστω και μόνο ως… παιχνίδι. Με ένα γρήγορο search θα βρείτε το αντίστοιχο app σε iOS, Android, Windows Phone (?) και φυσικά σε επιτραπέζιο για όλη την οικογένεια. Βγήκε και σε τραγούδι του Χατζηγιάννη, αλλά link για αυτό δεν θα βρείτε εδώ.

Οι Λατίνοι πρόγονοι αναφέρονται, επίσης, στη φράση “Audentes Fortuna Iuvat”, δηλαδή “Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς”. Εκτός του ότι δεν συνάντησα καμία τύχη στους πιο καλούς και δυνατούς ανθρώπους αυτού του κόσμου, νομίζω ότι η φράση είναι αρκετά προσβλητική και για την ίδια την Αλήθεια.

Πολλές φορές μία αλήθεια μπορεί να είναι από μόνη της αρκετά τρομακτική και να χρειάζεται αρκετό θάρρος για να την σηκώσεις. Αυτό αυτομάτως σημαίνει ότι υπάρχει μία ενοχλητική προκατάληψη υπέρ του θάρρους, λες και οι φοβιτσιάρηδες κατουρήσαμε στο πηγάδι.

Κάθε πρόκληση θάρρους κρύβει μέσα της μια μικρή αλήθεια. Για παράδειγμα, σε έναν σεμνότυφο θα του ζητούσαμε να κάνει τον νταή, από έναν ντροπαλό να φιλήσει έναν άγνωστο στο δρόμο. Από την άλλη, αν δεν έχεις το θάρρος να υπερασπιστείς την αλήθεια σου, δεν μπορείς να την πας και πολύ μακριά.

Κάποιες φορές εύχομαι να μπορούσα να οδηγήσω.
Μπορεί να κάνω και λάθος.

Κατηγορίες
Αχαρτογράφητα Τέχνη

Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία

Σε κάποιον σαν κι εμένα, με φριχτή μνήμη για ονόματα ανθρώπων που συνάντησα έως και λίγα λεπτά νωρίτερα (= name-blindness), φαίνεται αρκετά οξύμωρο να μπορώ να επιχειρηματολογήσω με βεβαιότητα για το πού βρισκόμουν ακριβώς ένα χρόνο από σήμερα, ποιους ανθρώπους είδα, τι παραγγείλαμε για φαγητό, ποια ταινία βάλαμε να δούμε. Εν προκειμένω, ήταν το About Time, μία ιστορία βασισμένη σε ένα από τα αγαπημένα μου μοτίβα στο storytelling: Τι θα γινόταν αν…; Αν ανακάλυπτες μια μέρα ότι έχεις υπερφυσικές ικανότητες; Οι οποίες σου επιτρέπουν να μετακινείσαι στο χρόνο απεριόριστα και να αλλάζεις τα γεγονότα; [Spoiler alert, δεν συνεχίζω παρακάτω, να πάτε να την δείτε.]

Δεκάδες Παρασκευοσάββατα αργότερα, καταλήγω να βλέπω το Source Code, μία από εκείνες τις ταινίες που βάζεις στη λίστα σου γιατί το trailer ήταν μία τεράστια υπόσχεση ότι θα δεις ένα sci-fi action movie και καταλήγεις να χαίρεσαι επειδή δεν ήταν μόνο αυτό.

Ίσως υπερβάλλω, αλλά θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αυτές οι δύο ταινίες, τυχαία βαλμένες με έναν χρόνο διαφορά η μία από την άλλη, μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό: την ικανότητα των ηρώων τους να επιστρέφουν στην αρχή των γεγονότων, να επηρεάζουν την κατάληξή τους και να κερδίζουν τη μάχη με το χρόνο, ξανά και ξανά, για χάρη ενός μεγαλύτερου καλού.

Κατηγορίες
Αχαρτογράφητα

Burn the bridges

Γέφυρα Ludendorff, 17 Μαρτίου 1945

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τις δυνατότητες της Ελλάδας να διαπραγματευτεί με αξιώσεις την πολιτική και οικονομική της επιβίωση, διαδικασία που έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως ένα παίγνιο. Ένα από τα πιο χρήσιμα κεφάλαια που μπορεί να αντλήσει κανείς από την θεωρία παιγνίων είναι αυτό των credible ή non-credible threats, δηλαδή το ερώτημα αν η απειλή της απέναντι πλευράς είναι αληθινή ή πρόκειται περί μπλόφας.

Για παράδειγμα, έστω ότι επιδιώκω να πάρω μία αύξηση στον μισθό μου. Προφασίζομαι, λοιπόν, ότι έχω λάβει μία δελεαστική προσφορά από μία ανταγωνιστική εταιρία και ταυτόχρονα δηλώνω στο αφεντικό μου ότι είμαι διατεθειμένος να αγνοήσω αυτή την προσφορά αν πάρω την πολυπόθητη αύξηση. Αν η μπλόφα δουλέψει, συγχαρητήρια, κερνάω φαγητό. Αν, όμως, η απαίτησή μου πέσει στο κενό, έχω βρεθεί αυτομάτως εκτός δουλειάς, μιας και μια εταιρία που βρίσκεται στο κεφάλι μου και μόνο, θα δυσκολευτεί να μου κόψει μισθό, ειδικά τέτοιες εποχές.

Asaf Avidan – Different Pulses

Μία από τις αγαπημένες μου ιστορίες στη θεωρία παιγνίων έχει να κάνει με την πολιορκία ενός νησιού από έναν εχθρικό στρατό. Ανάμεσα στο νησί και τον στρατό μεσολαβεί μία παλιά ξύλινη γέφυρα, η οποία ταυτόχρονα αποτελεί και τη μόνη έξοδο διαφυγής των πολιορκημένων προς την ενδοχώρα.

Όσο διάστημα διαρκεί η επίθεση, οι αμυνόμενοι ελπίζουν ότι ο στρατός θα υποχωρήσει και για αυτό το λόγο αρνούνται να συνθηκολογήσουν. Έτσι, σε μία κίνηση υψηλής στρατηγικής, ο εχθρικός στρατός διασχίζει για τελευταία φορά τη γέφυρα και στη συνέχεια της βάζει φωτιά. Ως αποτέλεσμα, το τοπίο ξεκαθαρίζει βίαια και η πρωτοβουλία ανήκει πλέον στην μεριά των αμυνόμενων.