Γράμμα από τον πλανήτη που κάνει πάντα νύχτα

Πριν από χιλιάδες χρόνια, σε έναν πλανήτη σαν το δικό μας, μόνο λίγα εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από δω, ένας λαός ανθρώπινος σαν τον δικό μας, μόνο λίγα εκατομμύρια κάτοικοι, ζούσε στο σκοτάδι του αστρικού του βασιλείου. Ο πλανήτης απείχε πάρα πολύ από το κοντινότερο αστέρι, κι έτσι οι ντόπιοι δεν γνώριζαν το φως πάρα μόνο ως μακρινά, περαστικά πεφταστέρια.

Το έτος 5.179 μήνα εικοστό τρίτο μετά την θεμελίωση της μητρόπολης Νιέττα, ένα σμήνος επιστημόνων, σπουδαγμένων στην αφή με μεταπτυχιακά στην ηχοδομική δονολογία, απεκάλυψαν σε ειδική εκδήλωση την πιθανότητα ένα νέο αστέρι να αράξει τρία τετράγωνα μακριά από τον πλανήτη, για πρώτη φορά στην ιστορία του πανάρχαιου πολιτισμού τους. Η είδηση μεταδόθηκε στα πέρατα της οικουμένης με την ταχύτητα του ήχου – πως αλλιώς; – και έφερε κοσμογονικές αναταράξεις σε έναν κατά τα άλλα φιλήσυχο λαό.

Μια φράση klein blue

Αυτό που βλέπετε εδώ είναι του International Klein Blue. Είναι ένα χρώμα πολύ συγκεκριμένο και μοναδικό σε ολόκληρο κόσμο, δημιούργημα του Γάλλου εικαστικού Yves Klein (link). Τόσο μοναδικό που ο φίλος μου ο Κωνσταντίνος αποκλείεται να το βλέπει σωστά γιατί η οθόνη του υπολογιστή του είναι πιο άχρωμη κι από συσκευασία κρουασάν σε περίπτερο τον Αύγουστο.

Από φόβο ή από επιλογή

Πολλές φορές έχουμε κληθεί να πάρουμε αποφάσεις στη ζωή μας, άμαθοι δα δεν είμαστε. Έχουμε δει ανθρώπους να αγωνίζονται αλλά και να φυγομαχούν, να προσπαθούν χωρίς αποτέλεσμα αλλά και να παραδίδονται άνευ αγώνος με δύο μηδέν από τα αποδυτήρια. Μια πρώτη εκτίμηση της ανθρωοπογεωγραφίας σήμερα είναι ότι στις δύο μεγάλες περιοχές που ορίζει το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, υπάρχουν και οι μεν και οι δε. Με μια ουσιαστική, ωστόσο διαφορά.

Μέχρι στιγμής, και με την έλλειψη στοιχειωδών δημοσκοπήσεων, δεν μπορούμε να βγάλουμε το φοβόμετρο και να δούμε ποιά πλευρά έχει επηρεαστεί περισσότερο. Παρόλα αυτά, νομίζω ότι συμφωνούμε στο ποιά είναι αυτή που διαπραγματεύεται πρώτα και κυρία τους βασικούς όρους διαβίωσής της.

Αυτό που πιστεύω ότι χωρίζει πολιτισμικά τη μια πλευρά από την άλλη είναι επί της ουσίας το αίσθημα της ευθύνης. Οι από δω του ΟΧΙ έχω ακούσει συνήθως να λένε ότι «θα το κάνω αυτό για το μέλλον μου», «για τα παιδιά μου», «γιατί δεν δέχομαι να γίνω η πρώτη χαμένη γενιά», γιατί «πώς να το κάνουμε ρε παιδιά, δεν γίνεται εγώ τώρα να πω το ναι σε όλα». Στον αντίποδα, η από κει πλευρά του ΝΑΙ νιώθω περισσότερο ότι λέει πως «η κυβέρνηση έφερε τη χώρα στα βράχια», πως «η πρώτη φορά αριστερά θα είναι καλύτερα για όλους να είναι και η τελευταία», ότι «οι λαφαζάνηδες είναι απροετοίμαστοι» και ότι «ο λαός δεν ξέρει τί θέλει».

Αυτό που προτείνω να κρατήσουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας είναι ότι το επίδικο δεν είναι ο θυμός, η κυριαρχία, η αξιοπρέπεια. Αλλά πως όλα αυτά είναι παράγωγα της ταυτότητάς μας ως πολίτες, ως συμμέτοχοι σε αυτή την κοινωνία,  και στην ριμάδα την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Κι αυτά είναι αδιαπραγμάτευτα. Διαφορετικά, να αποδεχτούμε ότι ο πολιτικός εκφραστής μας είναι ο Θεοδωράκης και η Γεννηματά, και συλλογική μας διανόηση τα κανάλια. ΟΧΙ.

 

Πρώτη δημοσίευση: Red Notebook, 3/7/15, http://rednotebook.gr/2015/07/apo-fovo-i-apo-epilogi/

Το πράσινο σπίτι

Πριν λίγες μέρες, ζήτησα από φίλους μου να διαλέξουν ανάμεσα σε δύο φωτογραφίες του Unsplash με την υπόσχεση να γράψω μία ιστορία με βάση την πιο δημοφιλή. Είναι ένα παιχνίδι που λέω να συνεχίσω, οπότε ελπίζω πραγματικά ελπίζω να βγήκε κάτι καλό και να σας αρέσει. Σχόλια, κριτικές, προτάσεις, από κάτω.

Υπάρχει ένα πράγμα που με πιάνει το καλοκαίρι εδώ στην ΑΘήνα, και το παρατηρώ όλο και πιο έντονα όσο μεγαλώνω. Ένα από τα μεγάλα μου παράπονα από τη ζωή στην είναι ότι δεν έχει μυρωδιά. Και δεν εννοώ ότι δεν έχει όμορφα σημεία, ή ότι δεν έχει ωραία μυρωδιά, αλλά ότι πολλές φορές είναι σαν να μην έχει καθόλου! Είναι λες και αυτοί οι δρόμοι δεν έχουν τίποτα να πουν, καμία ανάγκη να ξεχωρίσουν, καμία θέληση να μοιάζουν ανθρώπινοι.

Ανοιχτή Ακρόαση #4 – Στέιλμεϊτ

Όπου σήμερα συζητάμε με αφορμή το σκάκι και τις χαμένες παρτίδες.

Γεια σας :)

Η εκπομπή αυτή είναι, καλώς εχόντων, η τέταρτη κατά σειρά ηχογραφημένη Ανοιχτή Ακρόαση που ανεβαίνει εδώ, στην πάντα φιλόξενη συχνότητα του Mixcloud. Είμαι ο Σπύρος και σήμερα τα λέμε για μια παλιά μου συνήθεια που ανακάλυψα -ξανά- πριν μερικές εβδομάδες. Σαν κλασικός εξυπνάκιας πέρασα μια ωραία περίοδο δύο-τριών ετών να παίζω σκάκι, αλλά… πολύ, δηλαδή παιχνίδια στον υπολογιστή, βιβλία, περιοδικά, σκακιστική λογοτεχνία, οτιδήποτε. Ήταν τέλεια, βασικά, και μπορεί να το ξαναπιάσω στα σοβαρά κάποια στιγμή. Περισσότερα για αυτό και για όλα τα άλλα που θέλω να σας πω, σε λίγο.

Χάθηκε κάπου η μαγεία;

Ken Bushe, Moonlight Oil Sketch 3, 15x20cm, Oil on Canvas

Σαν παιδί κι εγώ, πέρασα αρκετά χρόνια από τη ζωή μου στην πεποίθηση ότι υπάρχουν μάγοι και ξωτικά, υπερφυσικές δυνάμεις και κρυφά μονοπάτια που μας δίνουν τη δυνατότητα να κάνουμε πράγματα ξεχωριστά. Ο κανόνας έλεγε ότι αυτές τις δυνάμεις τις έχουμε όλοι μέσα μας, είναι κατά κάποιο τρόπο έμφυτες και δη κληρονομικές.

Πατινάζ

Maxim Trankov, Tatiana Volosozhar, Figure Skating, Sochi Winter Olympics, - THE CANADIAN PRESS/Paul Chiasson

Το σημερινό κείμενο έχει ως αφετηρία τις αναμετάδοσεις των πρωταθλημάτων καλλιτεχνικού πατινάζ από την δημόσια τηλεόραση, οπότε επιτρέψτε μου να αναφέρω δύο πολύ σημαντικές λέξεις προτού πάμε παρακάτω: Αλέξης Κωστάλας. Συνεχίστε.

Σημείο φυγής

Neues Schloss Herrenchiemsee, Herreninsel, Chiemsee, Bavaria

Στις εικαστικές τέχνες υπάρχει ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον concept, αυτό του σημείου φυγής. Είναι κάτι που οι ζωγράφοι και οι αρχιτέκτονες μαθαίνουν όπως το «βου και α, βα», εμείς, όμως, οι οικονομικάριοι χρειάζεται να ψάξουμε λίγο περισσότερο που την πάει ο μάγκας τη δουλειά.